İnsanlar neden konuşur? Tabii ki gerektiği için. Bazen ihtiyaçlarını belirtmek, bazen içini dökmek için. Peki insanlar neden boş konuşur? İşte bunu çözemedim ben henüz. Tamam, bunun bir açıklaması insanların kendini bir şeyler söylemek zorunda gibi hissetmesi olabilir. Ama herkes mi bu sebepten gereksiz yorumlar yapar? Hiç kimse mi fark edip susmaz, söylediklerinin bir anlamı olmadığını?
Bir insanı tanıyorsanız eğer, onun içini biliyorsanız, hakkında yorum yapmanız doğaldır çoğu zaman. Evet yapabilirsiniz; çünkü tanıdığınız için söylediklerinizde genellikle doğruluk payı vardır. Tanıdığınızı zannedip daha sonra ‘Aslında onu hiç tanıyamamışım’ dediğiniz de oluyordur eminim. Doğru, bazen insanlar tanıdığını düşündüğü biri hakkında konuşurken aslında çok yanılıyordur. Bunu önlemek için de gerçekten çok şey paylaşmadığınız insanlar hakkında çok gerekmedikçe fikir sunmayın derim ben. İyi ama ya tanımıyorsanız? O zaman onun hakkında bulunduğunuz tahminler bile nadiren doğru çıkacakken siz nasıl onu eleştirebilirsiniz ki. Onun hakkında nasıl yorum yapabilirsiniz? Evet bunu da yapabilirsiniz, ama işte bu gereksiz olur.
Karşınızdaki insan kırılgansa, bir de gereksiz yere insanlarda takıntı oluşturursunuz. Eğer gerçekten hakkını yedirtmeyen biriyse –ki benim her insanda olması gerektiğini düşündüğüm bir huydur bu- o zaman da siz payınızı alırsınız. Yine gereksiz yere can sıkıntısı olur.
E bir ben mi böyle düşünüyorum? Hayır, eminim bu konuda bana katılacak pek çok insan vardır. Peki o zaman neden o gereksiz konuşan insanlar düşünemiyor bunu? Onların düşünme yeteneği yok mu, bizim kadar kullanamıyorlar mı zekalarını? Yoksa biz mi çok düşünceliyiz? Şahsen ben bu düşüncemde bir anormallik sezmiyorum. Yanlışlık onlarda.
Benim umudum var, zamanla çok konuşmaktan yorulup konuşmak için sadece mantıklı konuları seçecek insanlar. Ama bilmiyorum ne zaman; 3 vakte kadar mı, 3 asra kadar mı..
Zey.
Zey.
